Nieuwe blijste dag in India..

De dag begon als geen ander. Beetje zitten op kantoor. Zowaar eens heel goed aan het werk meteen in de vroege morgen. De meeste info over de Nederlandse projecten zijn eindelijk binnen. Dus ik ben aan het schrijven geslagen. Het eten/lunch was deze keer is een keer lekker. Toch heb ik A)moeite met eten met me handen B) moeite met de rijst die ik op moet eten. Het is een grote berg. Nou zou je haast zeggen dat het geen verplichting is. Maar ik zal uitleggen waarom het wel een verplichting wordt
Hier doen ze niet aan ff zitten met koffie en een koekie en dan gezellie met je collega’s een bakkie doen. Nee hor gewoon door met werken. Je krijgt wel koffie/thee met melk en dat is heerlijk maar toch de sociale contacten mis je dan even. En wat je helemaal mist is dat koekie om 3 uur. Die helpt je toch even met je hongerklap uit stellen tot 6 uur. Dus nu hebben we om half 4 een hongerklap en dat uit zich in om 5 uur na het werk in de hostel thee met koekjes. En dat is niet goed voor de vetjes. Dus veel eten tijdens de lunch is een must voor de hongerklap.

Omdat dit een goede werkdag is ga ik niet veel zitten mailen/hyven en ben ik goed aan het werk. Gaat opeens me telefoon. Eerst dacht ik dat het een van die reclamebandjes was dus wilde eigenlijk niet opnemen. Kijk is nog eens goed. +31 nummer. Ik herken het nummer niet en het netnummer zegt me ook niets. Maar goed misschien is het belangrijk en het is een Nederlands nummer. Ik neem dus op. UruzganFM. Oké wat is er aan de hand?? En wat leuk dat ze bellen.. Ik vind het helemaal leuk.. We zitten even te kletsen over mij en Vince als ze voorstelt om vanavond in de uitzending te komen. Ha ha ik in de uitzending. Dan kan ik met Vince babbelen tijdens de uitzending en daarna. Ik doe meteen de mededeling dat Vince hoogs waarschijnlijk buiten de poort is. Hij heeft me namelijk niet gemaild. En zijn eigen woorden waren dat hij dat wel zou doen. En Vince ies vaak wel iemand van zijn woord. Ik maak me niet druk. Het zal allemaal wel. Ik zou teruggebeld worden of het wel of niet door zou gaan. Natuurlijk na dit telefoontje was het werken voor mij klaar. Opwinding door me lijf. Vol met opwinding. Gelukkig was het toen al over 3en. Dus heel erg was het ook weer niet. Ik ga dus maar aan het Hyven. Om 5 uur vind ik het wel welletjes. We gaan naar huis. Gister hadden we de eerste post ontvangen. Dat wil zeggen dat Jil een kaart heeft ontvangen van een vriendin. Maar met smacht wachten we op het nieuwe Sex and the City seizoen. We hebben het er sinds de lunch al over. We hopen dat Sex and the City er is!!

We hopen dat er post is!! Post is altijd leuk. Maar nieuw vermaakvoer is nog leuker!! Langzaam lopen we het trappetje bij het hostel op. En daar ligt hij. De paarse envelop. Tegenover de post zit op een plastic stoeltje altijd een jongen. Ik heb hem geleerd dat hij elke morgen ‘good morning’ moet zeggen. Hij is een Buddy/ loopjongen/ nix-doe boy en ik weet het zeker, hij vindt ons nu officieel raar. Dat is ook niet zo gek als er voor je opeens twee blonde meiden staan te zingen en dansen met een paarse envelop in de handen. Dan zou ik ook me vraagtekens hebben. Sex and the City seizoen 5 deel 1 is binnen. Joeh Hoeh

’s Avonds halen we snel even wat te eten bij de MAC. Brood, Yoghurt en Theezakjes bij de 24/7 super. Dan op bed eten en Sex and the City kijken. Geslaagde avond zou je zeggen.
Om 9 uur belt UruzganFM me terug. De niet leuke mededeling is dat Vince op rout is, hij geen telefoon bij zich heeft en ik dus niet met hem kan praten. Echt een domper is het nu ook weer niet. Ik had het namelijk al verwacht. Maar de leuke mededeling is dat ze me wel graag in de uitzending willen en beloven dat ze later nogmaals terugbellen omdat ik dan met Vince kan bellen via hun. Prima helemaal leuk. Ik klets wat in de uitzending mag nog wat tegen Vince zeggen(en dat overvalt me natuurlijk weer, nog erger dan die keer dat ik met me snufferd op de film moest voor Uruzgan/missie Max en Anouk natuurlijk niets had voorbereid) Zelfs het altijd standaard praatje wat je hoort komt niet uit me. Ik heb geen standaard vriendinnetje- tegen – vriendje praatje. Ik vind ons niet standaard. En ik ben zeker niet standaard. En nu ik dit schrijf zou ik ook echt niet meer weten wat ik gezegd heb. Ga het straks wel terugluisteren.
De avond was geweldig. Het was zeker me blijste India dag. Op deze blijdschap kan ik weer even teren.

Maar IK WAS IN DE UITZENDING VAN URUZGAN FM. Dus iedereen die gister naar de LOS heeft geluisterd en dacht hey bekende stem. Anouk – India. Ja ja dat was ik. Je legt de juiste link. Anouk in de uitzending.

Vanmorgen las ik het van Sven. Diep triest en jammer. Maar het moest zo zijn. Ik leef heel erg met hem mee. :'(